Κωνσταντίνος Ταλιώτης – Ιστορίες αισθητικών δομών και η αποδόμησή τους

©Κωνσταντίνος Ταλιώτης

Μέσα από την απαθανάτιση κάποιου θέματος γίνεται το πέρασμα στο «για πάντα» ή δίνεται μια παράταση στη ζωή του θέματος αυτού; 

Στα έργα μου με ενδιαφέρει η επαναφορά και η αναφορά ιστορικών στιγμών που έχουν συνειδητά ή ακούσια παραλειφθεί από την συλλογική πολιτισμική μνήμη και η αλληλεπίδραση τους με την επικαιρότητα τους όπως και την επικαιρότητά μας. Θεματολογικά κινούμαι μεταξύ της pop κουλτούρας και των subcultres, δύο εκφάνσεις του πολιτισμού που είναι εφήμερες και άγραφες. Σκοπός δεν είναι η εγκαθίδρυση των στιγμών αυτών στο βάθρο της ιστορίας· αντιθέτως επιδιώκω την διερώτηση γύρω από τους μηχανισμούς που δημιουργούν ηγεμονικές και μνημειακές αφηγήσεις. Με ενδιαφέρει το ετερογενές και το ανομοιογενές, η συνύπαρξη των αφηγήσεων και όχι η ιεράρχησή τους. Άρα θα προτιμούσα το δίλημμα «πάνθεον της ιστορίας» ή «αναπνευστήρας» να παραμείνει δίλημμα.

“Νιώθω πως εξακολουθώ να βγάζω παρά να ψάχνω ρίζες και αυτό θέλω να συνεχίσω να κάνω”

Τα έντονα χρώματα και η γεωμετρικότητα του έργου σου θα μπορούσαν να εμπνέουν μια ατμόσφαιρα μνημειακής γαλήνης, μια άχρονη ηρεμία. Κατά πόσο ισχύει κάτι τέτοιο;

Η συμβατική μνημειακή γλώσσα χαρακτηρίζεται συνήθως από αυστηρότητα, γεωμετρικότητα, αρρενωπότητα και ορθολογισμό. Με το Miami διατηρώ κάποιες από αυτές τις συντεταγμένες, όπως την γεωμετρία στην μορφολογία του έργου. Παράλληλα καλύπτω όλο το γλυπτό – την μακέτα και το βάθρο – με έντονο ροζ χρώμα. Η επιλογή του ροζ έχει να κάνει με την ιστορία του χρώματος αλλά και τους στερεότυπους συμβολισμούς του, που συνήθως παραπέμπουν σε θηλυκότητα και ελαφρότητα. Με αυτόν το τρόπο στο Miami  συνυπάρχουν δύο αντίθετες κοινοτοπίες που αλληλοπροκαλούνται βάζοντας τρικλοποδιές η μια στην άλλη. Με φόντο τον καταγάλανο ουρανό το έργο εγείρει ερωτήματα γύρω από την αφέλεια με την οποία παράγουμε και αναπαράγουμε κλισέ στην διαδικασία κατασκευής της ιστορίας του πολιτισμού μας. Όντως το έργο εκπέμπει μια μνημειακή γαλήνη, η οποία όμως συνυπάρχει με την διατάραξη της μνημειακότητάς του.

Η επιστροφή στις ρίζες μας είναι η πρώτη κίνηση για να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας, σωστά;

Έχω χάσει εδώ και καιρό τις ρίζες μου, και δεν ήταν καθόλου εύκολο να το καταφέρω. Δεν ψάχνω ποτέ να βρω την αρχή και την αυθεντικότητα. Πολιορκούμαι από ετερόκλητες επιρροές· την βιντεοκασέτα, το ραδιόφωνο, το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, το Σκανδιναβικό νουάρ, την μοντερνιστική αρχιτεκτονική και τις σούπες τις γιαγιάς μου. Νιώθω πως εξακολουθώ να βγάζω παρά να ψάχνω ρίζες και αυτό θέλω να συνεχίσω να κάνω, προσδιορίζοντας και επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό μου, όχι μέσω μιας σωστικής ανασκαφής προς την καταγωγή αλλά μέσω μιας διασταλτικής έρευνας που θα αλλοιώνει και θα αποκαθηλώνει το εγώ.

Ο Κωνσταντίνος Ταλιώτης θα παρουσιάσει την καινούρια του δουλειά σε ατομική έκθεση στο L’Oeil de Poisson στο Quebec City που εγκαινιάζεται στης 6 Απριλίου.